زمان مطالعه4 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
در دامنهی کوهی آرام، بزی کوچولو به نام برفی زندگی میکرد. برفی با پشمهای سفید و صدای بامزهاش همیشه همه را خوشحال میکرد. او عاشق دویدن در دشت، بالا رفتن از صخرهها و نگاه کردن به آسمان شب بود.
یک شب که روی تپه نشسته بود، به آسمان پرستاره نگاه کرد و گفت:
«کاش میتونستم یکی از اون ستارهها رو داشته باشم!»
در همان لحظه، صدایی آرام از کنار یک بوته شنید. خارپشت پیر دهکده که همیشه با داناییهایش همه را شگفتزده میکرد، گفت:
«هر کسی یه ستارهی مخصوص خودش رو داره، برفی جون. فقط باید آرزوی درست رو بکنی و صبر داشته باشی.»
برفی پرسید:
«یعنی چی؟ من آرزو دارم یه ستارهی واقعی داشته باشم که همیشه همراهم باشه!»
خارپشت لبخند زد و گفت:
«اگه دلت پاک باشه و راه درست رو بری، اون ستاره خودش بهت سر میزنه.»
برفی از فردای آن روز تصمیم گرفت به همه کمک کنه. هر روز به حیوانات جنگل سر میزد، برای پرندههایی که بالشون شکسته بود غذا میبرد، به بچهخرگوشها بازی یاد میداد و حتی کمک میکرد رودخونهی کوچیکی که گلآلود شده بود رو تمیز کنن.
شبها همیشه روی همون تپه مینشست و به آسمان نگاه میکرد، اما هنوز ستارهای نیومده بود.
یک شب ابری، برفی ناراحت کنار خارپشت نشست و گفت:
«فکر کنم من اون ستارهی مخصوص رو ندارم.»
خارپشت پیر آرام گفت:
«گاهی ستارهها با نور نمیان، با احساس میان.»
در همان لحظه، تمام حیوانات جنگل یکییکی آمدند. هر کدام فانوسی در دست داشتند.
روباه کوچولو گفت:
«برفی! به خاطر کمکهات، ما تصمیم گرفتیم ستارهی تو رو بسازیم.»
آنها فانوسها را به شکل یک ستاره بزرگ کنار هم چیدند. وقتی همه روشن شدند، نوری گرم و طلایی همه جا را روشن کرد.
برفی با چشمهای پر از اشک لبخند زد.
خارپشت گفت:
«ستارهی تو، دل همهی ماست، برفی. تو همیشه با مهربونیت در دلمون میدرخشی.»
از آن شب به بعد، برفی یاد گرفت که ستارهها فقط در آسمان نیستند. بعضیهاشون توی دل آدمها روشن میشن…
پایان.
On the peaceful slope of a quiet mountain, lived a little goat named Snowy. With his fluffy white fur and cheerful bleats, he was loved by everyone. Snowy loved to run through the meadows, climb rocks, and gaze at the night sky.
One evening, while sitting alone on his favorite hill, he looked up at the sparkling stars and whispered,
“I wish I had one of those stars, just for me.”
Just then, a soft voice came from behind a bush. It was the wise old hedgehog of the forest, known for his gentle wisdom.
“Everyone has a star of their own, Snowy,” he said. “You just have to make the right wish—and be patient.”
“What do you mean?” asked Snowy. “I really want a real star. One that stays with me forever.”
The hedgehog smiled kindly.
“If your heart is pure and your actions kind, the star will find you.”
From the very next day, Snowy began to help others. He visited the animals of the forest, brought food to injured birds, played with young bunnies, and even helped clean a muddy little stream.
Every night, he sat on the same hill, waiting. But still, no star appeared.
One cloudy night, Snowy sat beside the hedgehog and sighed.
“Maybe I don’t have a star after all.”
The hedgehog gently replied,
“Sometimes, stars don’t shine with light. They shine through hearts.”
Just then, one by one, the forest animals arrived. Each one carried a little lantern.
Little Fox stepped forward.
“Snowy, because of all the kindness you’ve shown, we decided to make you your very own star.”
They placed the lanterns together in the shape of a big glowing star. When they were all lit, a warm golden light spread across the hill.
Snowy’s eyes sparkled with tears of joy.
The hedgehog said,
“Your star lives in all of us, Snowy. You shine in our hearts.”
From that night on, Snowy knew that some stars don’t live in the sky—but in the love we give and receive.
The End.
کلیه حقوق مادی و معنوی برای این سایت محفوظ می باشد و هرگونه کپی برداری شامل پیگرد قانونی می باشد.
