زمان مطالعه3 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
در یک جنگل سرسبز و زیبا، حیوانات زیادی با شادی در کنار هم زندگی میکردند. اما همیشه یک موضوع باعث هیجان میشد: مسابقه!
روزی از روزها، خرگوش بازیگوشی به نام “تیزپا” فریاد زد:
«هی حیوانات! بیاید یک مسابقهی بزرگ راه بندازیم! من مطمئنم که از همه سریعترم!»
لاکپشتی آرام به نام “آرامین” لبخند زد و گفت: «منم شرکت میکنم.»
همه حیوانات خندیدند. یکی گفت: «تو؟ لاکپشت؟!»
اما آرامین فقط لبخند زد و گفت: «سرعت مهم نیست، پشتکار مهمتره.»
روز مسابقه فرا رسید. همه حیوانات کنار مسیر ایستاده بودند. جغد دانا با سوتی بلند مسابقه را آغاز کرد.
تیزپا با تمام سرعت دوید و خیلی زود از آرامین جلو افتاد.
اما وقتی دید چقدر جلوست، با خود گفت: «تا آرامین برسه من کلی وقت دارم!»
پس زیر یک درخت نشست و خوابید.
آرامین آرام و با حوصله قدم برمیداشت. او به اطراف نگاه میکرد، از بوی گلها لذت میبرد و زیر لب آواز میخواند.
وقتی به خرگوش رسید، دید که او در خواب عمیقی فرورفته است.
با لبخند ادامه داد.
نزدیک پایان مسیر، تیزپا از خواب پرید!
با عجله دوید اما… دیگر دیر شده بود!
همه حیوانات با تشویق فریاد زدند: «آرامین! آرامین!»
لاکپشت آرام، برنده مسابقه شده بود.
تیزپا با شرمندگی گفت: «تو راست میگفتی. پشتکار از سرعت مهمتره.»
از آن روز به بعد، تیزپا دیگر هیچوقت کسی را دستکم نگرفت و آرامین، دوست جدیدی پیدا کرده بود.
In a lush green forest, many animals lived happily together. But nothing excited them more than a race!
One sunny day, a playful hare named Swift shouted,
“Hey everyone! Let’s have a big race! I’m the fastest animal here!”
A calm tortoise named Steady smiled and said, “I’ll join too.”
All the animals laughed. “You? A tortoise?”
But Steady simply smiled. “Speed isn’t everything. Determination matters more.”
The big race day arrived. The animals lined up along the path. The wise owl blew the whistle, and the race began!
Swift dashed ahead with lightning speed. In no time, he was far ahead of Steady.
Feeling confident, Swift said, “I have plenty of time until Steady catches up.”
He lay down under a tree and quickly fell asleep.
Meanwhile, Steady moved slowly but surely. He enjoyed the flowers, the breeze, and hummed a quiet tune.
When he passed the sleeping hare, he just smiled and kept going.
As Steady neared the finish line, Swift suddenly woke up!
He jumped up and ran, but… it was too late.
All the animals cheered, “Steady! Steady!”
The tortoise had won the race.
Swift said with a shy smile, “You were right. Determination is more important than speed.”
From that day on, Swift never underestimated anyone again—and Steady had a new friend.
کلیه حقوق مادی و معنوی برای این سایت محفوظ می باشد و هرگونه کپی برداری شامل پیگرد قانونی می باشد.
