زمان مطالعه4 دقیقه
می پسنـدم0
اندازه متن12
در یک برکهی آرام و زیبا، ماهی قرمز کوچکی به نام نیکو زندگی میکرد. نیکو همیشه لبخند به لب داشت و با دوستانش در آب بازی میکرد، اما در دلش یک آرزوی بزرگ داشت: دیدن آسمان از نزدیک.
او هر شب به سطح آب میآمد و به ستارهها خیره میشد. دلش میخواست بال دربیاورد و تا بالای ابرها پرواز کند. دوستانش میخندیدند و میگفتند: «نیکو جان! ماهیها نمیتونن پرواز کنن!»
اما نیکو ناامید نمیشد. هر شب دعا میکرد تا شاید معجزهای رخ دهد.
یک روز صبح، چیزی در آب افتاد. نیکو شنا کرد و دید یک بطری شیشهای کوچک است که درونش یک تکه کاغذ هست. روی کاغذ نوشته شده بود:
“اگر دلت واقعاً بخواد، آرزوت میتونه پر بزنه.”
نیکو با تعجب گفت: «یعنی ممکنه؟»
او شروع کرد به تمرین. از سنگی به سنگ دیگر میپرید. از آب بیرون میپرید و دوباره شیرجه میزد. همه با تعجب نگاهش میکردند.
در یک شب مهتابی، ناگهان نوری نرم بر سطح برکه تابید. فرشتهای کوچک و شفاف از آسمان پایین آمد و گفت: «نیکو! تو هر شب آرزو کردی، تلاش کردی، و ناامید نشدی. حالا وقتشه پرواز کنی!»
با نوری درخشان، به بدن نیکو بالهای شیشهای و درخشان اضافه شد. نیکو با حیرت گفت: «واقعاً دارم بال میزنم!»
او آرام از آب بالا رفت، از درختها گذشت و میان ستارهها پرواز کرد. برکهی خودش را از بالا دید، دوستانش را، و حتی خودش را در آسمان آبی بازتاب شده در آب.
اما وقتی به ماه رسید، دلتنگ شد. گفت: «آسمون قشنگه، ولی جای من اینجا نیست…»
او برگشت پایین، کنار دوستانش فرود آمد و گفت: «بعضی وقتا آرزوهامون ما رو تا بالا میبرن، اما دلمون همونجاییه که دوستامون هستن.»
از اون شب، نیکو هر شب پرواز میکرد، اما همیشه به موقع برمیگشت، چون حالا هم پرواز رو داشت، هم برکهی گرم و دوستانش رو.
In a peaceful, clear pond lived a cheerful little goldfish named Niko. He spent his days playing with his friends and blowing bubbles, but deep inside, he had a big dream—he wanted to see the sky up close.
Every night, Niko would swim to the surface and gaze at the stars. “I wish I could fly,” he’d whisper. His friends would giggle and say, “Goldfish can’t fly, Niko!”
But Niko never gave up. He believed that one day, something magical might happen.
One morning, a small bottle dropped into the pond. Niko swam to it and saw a tiny scroll inside. The message read:
“If your heart truly wishes, your dream can grow wings.”
Niko blinked. “Does that mean I really can?”
From that day, he started practicing—leaping from rock to rock, jumping out of the water, flipping in the air. Everyone watched him with wide eyes.
One moonlit night, a gentle glow filled the pond. A tiny shimmering fairy floated down from the sky.
“Niko,” she said, “you’ve wished, practiced, and never gave up. Now it’s time to fly.”
With a swirl of light, sparkling glass wings appeared on Niko’s back. He blinked in amazement. “I’m flying… I’m really flying!”
He soared above the trees, past the clouds, dancing among the stars. From high above, he could see his pond, his friends, and even the moonlight reflected in the water.
But when he reached the moon, he felt a tug in his heart.
“The sky is beautiful… but it’s not home.”
Niko gently flew back to the pond. His friends cheered, and he smiled. “Dreams can take us far, but the best place to land is where our friends are.”
From that night on, Niko flew every evening—but always returned before dawn, with stars in his fins and love in his heart.
کلیه حقوق مادی و معنوی برای این سایت محفوظ می باشد و هرگونه کپی برداری شامل پیگرد قانونی می باشد.
